Produkcja odznak


Grawerstwo (rytownictwo)

Jest jedną z najstarszych technik artystycznych stosowanych w jubilerstwie i sztuce użytkowej. Materiałami były metal, szkło, kamień lub kość. Grawerowanie polega na żłobieniu wzorów rylcem w zdobionym przedmiocie. Początkowo wykonywane było ręcznie, obecnie zastępowane jest przez technikę maszynową. Daje ona bowiem dużo większe możliwości zdobnicze, nie możliwe do osiągnięcia techniką tradycyjną.

Emalierstwo

Pierwsze wzmianki o sztuce pokrywania metalu emalią pochodzą z II wieku p.n.e. z Egiptu. Potem stosowane było przez Greków i Rzymian, ale najwyższy poziom osiągnęło w czasach Bizancjum oraz Średniowiecza. Emalia była wykorzystywana do zdobienia koron i insygniów królewskich oraz biżuterii. Przez lata rozwijały się i mieszały różne techniki. Swój wkład w rozwój emalierstwa wnieśli także Węgrzy z Siedmiogrodu oraz Francuzi z Limoges. W XVIII wieku dużą popularność zyskało malowanie na emalii, co można zobaczyć na ówcześnie wykonanych tabakierkach i zegarkach.

Emalia

Pasta, której podstawowym składnikiem jest sproszkowane szkło, stopione w wysokiej temperaturze (ok. 800 stopni Celsjusza), barwione różnymi tlenkami metali.

Jak powstaje odznaka?

Produkcja odznak łączy obydwie stare techniki artystyczne – grawerstwo i emalierstwo. Ale wszystko zaczyna się od projektu, który następnie zostaje odwzorowany na matrycy. Metal, z którego produkowana będzie odznaka zostaje wyżarzony w temperaturze, która zapewnia mu odpowiednią plastyczność. Następnie z przebijania arkuszy metalowych na matrycy powstają wytłoczki. Powierzchnie są wygładzane przed rozpoczęciem nakładania emalii. Proces napełniania komórek i wypalania w niskiej temperaturze powtarza się kilkakrotnie z uwagi na kurczliwość emalii, aby uniknąć ubytków. Potem następuje szlifowanie i polerowanie odznaki. Jeśli proces produkcji przebiega zgodnie z zasadami sztuki, emalia nie ulega zniszczeniu przez dziesiątki lat. W czasochłonnym, tradycyjnym grawerstwie istnieje możliwość zastosowania do 96 kolorów emalii, choć standardowo stosuje się nie więcej jak cztery, gdyż wprowadzanie dalszych barw powoduje zwiększenie kosztów wytwarzania.

Emalia może być nakładana na stal, mosiądz, miedź, aluminium a także metale szlachetne. Ponieważ nie na każdym metalu można zastosować emalię ceramiczną, czasami stosuje się emalie syntetyczne (tzw. „emalie żywiczne na zimno”). Za stosowaniem tego typu emalii przemawia coraz częściej koszt produkcji.